Historia Prowincji Krakowskiej

Podział na cztery prowincje nastąpił w dobie rozbiorów Polski. Z dawnej jednej prowincji polskiej w 1783 r. wyłoniła się prowincja galicyjska zwana inaczej lwowską z Domem Centralnym we Lwowie. Kiedy W 1857 r. przełożony generalny O. J. Etienne przybył na wizytację domów tej prowincji, podjął myśl o przeniesieniu Domu Prowincjalnego ze Lwowa do Krakowa. Te zamiary akceptowała ówczesna przełożona generalna s. Augustine Devos. Po konsultacjach z siostrami prowincji lwowskiej dokonało się to ostatecznie w roku 1859. Do zrealizowania tego planu dopomógł Biskup Ludwik Łętowski, który dla zapewnienia opieki i katolickiego wychowania dzieci i młodzieży, postanowił zorganizować dzieła miłosierdzia w krakowskiej dzielnicy Kleparz.

Otwarcie Domu Centralnego w Krakowie odbyło się 15. 10. 1859 r.

Do 1945 r. Prowincja Krakowska zajmowała południowo-wschodnie tereny Polski aż po rzekę Zbrucz.

Podczas II Wojny światowej Prowincja Krakowska utraciła ponad 30 domów na wschodzie ( m. in. w Stanisławowie. Kołomyi, Stryju, Bursztynie....)

Po wojnie otwarto nowe domy na ziemiach odzyskanych ( m. in. w Gorzowie, Słubicach, Krośnie .....)

Aktualnie Prowincja Krakowska liczy 370 sióstr i 38 domów (Patrz – Mapa Prowincji Krakowskiej)

W myśl słów św. Wincentego: „Nie wystarcza mi, że ja sam kocham Boga, jeśli mój bliźni Go nie kocha", siostry podejmują posługę:

w Domach Pomocy Społecznej dla dorosłych i dzieci niepełnosprawnych

w przedszkolach

w szkołach jako katechetki

w hospicjach

w szpitalach

w świetlicach środowiskowych

w Domach Dziecka

odwiedzając Ubogich w ich domach i in...