Historia Zgromadzenia

Cała historia ludzkości potwierdza prawdę zapowiedzi Pana Jezusa: Ubogich zawsze macie u siebie. (J 12,8). Historia chrześcijańska potwierdza, iż zawsze są też ludzie, którzy uwierzyli słowom Pana Jezusa: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnie uczyniliście (Mt 25,40).

Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia narodziło się w Paryżu w pierwszej połowie XVII wieku, jako odpowiedź na konkretne zapotrzebowanie społeczne. Św. Wincenty zetknął się z ogromną nędzą duchową i materialną ludu wiejskiego. Jego otwarte oczy i wrażliwe serce przynagliły go do konkretnego działania. To On, niewątpliwie działając pod natchnieniem Ducha św. zaryzykował i utworzył Zgromadzenie czynne, łączące KONTEMPLACJĘ Z DZIAŁANIEM APOSTOLSKIM. BEZ KLAUZURY.

Właściwa historia Sióstr Miłosierdzia rozpoczyna się od działalności św. Ludwiki de Marillac. Uczulona na ludzką biedę, podobnie jak Wincenty a Paulo, stała się pierwszą siostrą miłosierdzia, stała się matką wszystkich, które wraz z nią i za nią poszły służyć ubogim.

Do Ludwiki przyłączyła się Małgorzata Naseau, uboga wiejska dziewczyna, która - jak sama opowiadała - nauczyła się czytać, aby uczyć innych, aby innym wskazywać drogę. Choć sama bardzo wcześnie zmarła, rzeczywiście wskazała drogę innym.

Charyzmat Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia jako specyficzny sposób przeżywania posłannictwa kształtował się w oparciu o osobowość Założycieli, uwarunkowania epoki i wewnętrzne struktury prawne nowej wspólnoty. Możliwość zwalczania ubóstwa i niesprawiedliwości widzieli ZAŁOŻYCIELE w praktycznym przeżywaniu Ewangelii w myśl naczelnego hasła Zgromadzenia: " Miłość Chrystusa Ukrzyżowanego przynagla nas ".Hasło to w symboliczny sposób streszcza duchowy i apostolski charakter Zgromadzenia i ożywia wszystkie pokolenia szarytek.

Pierwsze siostry udały się do pracy na terenie Paryża. Podjęły opiekę nad porzuconymi dziećmi, pielęgnowały chorych, nosiły pożywienie ubogim. Niektóre uczyły czytać i pisać dzieci z ubogich rodzin. W miarę upływu czasu podejmowały nowe zadania. Św. Wincenty posyłał je do opieki nad galernikami oraz na pola walki i do lazaretów wojskowych, gdzie posługiwały rannym żołnierzom. Ta praca często wymagała od sióstr aktów heroicznego poświęcenia.

Założyciele byli głęboko przekonani, że MIŁOŚĆ CHRYSTUSA, która przynagla Zgromadzenie nie ma granic. Już 1652 r. wysłali pierwszą grupę Sióstr do Polski. Od przeszło 370 lat Siostry Miłosierdzia są obecne w 91 krajach świata. Zgromadzenie skupia w swoich szeregach około 20 tys. członkiń zorganizowanych w 77 prowincjach na wszystkich kontynentach. Służba ta przynagla je do daru z siebie, który tym łatwiej jest zrealizować, że trzeba, jak mówi św. Wincenty, nie tylko patrzeć oczami Chrystusa, ale umieć Go dostrzec w Ubogim, potrzebującym, nieszczęśliwym, odczytując na nowo słowa Chrystusa:
"COKOLWIEK UCZYNILIŚCIE JEDNEMU Z TYCH BRACI NAJMNIEJSZYCH, NAJUBOŻSZYCH, MNIE UCZYNILIŚCIE"

Św. Wincenty mówił: "Oto, moje córki, jaki był początek waszego Zgromadzenia. Wówczas nie było ono tym, czym jest obecnie, należy sądzić, że dziś nie jest jeszcze tym, czym będzie, aż wreszcie Bóg doprowadzi je do stanu, w jakim chce je mieć".

Od samego początku Św. Założyciele wpoili Siostrom Miłosierdzia miłość do Maryi Dziewicy. Św. Ludwika oddała rodzące się Zgromadzenie pod Jej szczególną opiekę. W 1830 r. Maryja objawiła się św. Katarzynie Laboure, Siostrze Miłosierdzia przekazując jej posłannictwo CUDOWNEGO MEDALIKA. Miejscem wybranym przez Matkę Bożą była kaplica Sióstr Miłosierdzia przy ulicy du Bac w Paryżu.

Od ponad 175 lat CUDOWNY MEDALIK obiegł cały świat przyciągając co roku do tego sanktuarium maryjnego więcej niż milion pielgrzymów. Przychodzą oni każdego dnia odpowiadając na zaproszenie Matki Bożej.
"PRZYCHODŹCIE DO STÓP TEGO OŁTARZA"